matatagpuan ang kalye na iyan sa subdivision namin at sa dulo nito nakatayo ang dating bahay ng kakilala ko na itatago na lang natin sa pangalang kaibigan2. sa entry na ito matatagpuan naman ang ilang kwento tungkol sa nasabing bahay.



kwento 1:

isang araw nagpunta si kaibigan1 sa bahay ni kaibigan2 para humiram ng bola ng basketball.

kaibigan1: (nagtanong sa bata na nasa loob ng gate) anjan ba si kaibigan2?
bata: (umiling)
kaibigan1: eh si kaibigan3 dumaan jan?
bata: (umiling)
kaibigan1: ano oras uwi nila?
bata: (umiling)

kinagabihan sa tindahan...

kaibigan1: bakit mo naman iniiwan anak mo sa bahay ng magisa.
kaibigan2: umalis kami lahat kanina.
kaibigan1: eh nakausap ko kanina yung kulot.
kaibigan2: wala akong anak na kulot pero kilala ko na kung sino yung nakita mo... nakasuot ng puti, at may hawak na manyika no?
kaibigan1: oo...
kaibigan2: marami nang pinakitahan yun..



kwento 2:

isang maulan na hapon tumakbo si kaibigan1 papunta sa tindahan...

kaibigan1: pahingi ng tubig!!
kaibigan2: o ano nangyari sa iyo? namumutla ka?
kaibigan1: nakita ko ulit yung bata sa harap ng bahay niyo na nagtatampisaw sa tubig.

kwento 3:

isang araw naglalaro ng basketbol sa garahe si kaibigan2 at ang kanyang anak...

anak: daddy, mumu!!!
kaibigan2: (tumakbo paloob ng bahay)



kwento 4:

kamakailan lang nagtanong sa kaibigan ko ang korean (itago natin sa pangalang kim sam soon) na nangungupahan ngayon sa nasabing bahay.

kim sam soon: is there a ghost in our house?
kaibigan4: i don't know, why?
kim sam soon: because i see children sometimes. and also, four yayas already left us... crying... never came back.